Γράφει η Κωνσταντίνα Νίκου*, Αναλύτρια ΚΕΔΙΣΑ
Η εξωτερική πολιτική της Κυπριακής Δημοκρατίας βασίζεται στην προϋπόθεση πως οι εταίροι της θα τη βοηθήσουν να υπερασπιστεί τον στόχο της και κατ΄επέκταση να συμβάλλουν στην επίλυση του Κυπριακού ζητήματος. Για το λόγο αυτό, θεώρησε πως είναι προς το συμφέρον της να αναπτύξει στενούς δεσμούς με τα αραβικά κράτη και το έκανε αυτό για σχεδόν 4 δεκαετίες. Αντίστοιχα, οι σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ χαρακτηρίζονταν από καχυποψία και αλληλοκατηγορίες. Η ελληνική εξωτερική πολιτική προς το Ισραήλ υποκινούνταν, ιδιαίτερα μετά τη δεκαετία του 1950, από το φόβο πως οποιαδήποτε προσέγγιση με το Ισραήλ θα ωθούσε το καθεστώς Νάσσερ στην υιοθέτηση μεροληπτικών οικονομικών πολιτικών ή ακόμη και εκδίωξη της ευημερούσας ελληνικής κοινότητας στην Αίγυπτο. Από την πλευρά του το Ισραήλ διατηρούσε μια εκτεταμένη πολιτική και στρατιωτική συνεργασία με την Τουρκία, επομένως δεν αναζητούσε εναλλακτικούς συμμάχους στην περιοχή αλλά ούτε θα μπορούσε ταυτόχρονα να κερδίσει την εμπιστοσύνη Ελλάδας και Κύπρου. Ωστόσο, το 2010 οι τρεις χώρες αναπροσάρμοσαν την εξωτερική τους πολιτική και ξεκίνησε η προσέγγιση μεταξύ τους.
*Η παρούσα ερευνητική εργασία της Κωνσταντίνας Νίκου εκπονήθηκε μέσα στα πλαίσια του Μεταπτυχιακού Προγράμματος στις Διεθνείς Σπουδές του Πανεπιστημίου Μακεδονίας
