Γράφει ο Ευάγγελος Κουτρουφίνης*, Αναλυτής ΚΕΔΙΣΑ
Σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι, οικονομικοί, πολιτικοί, διπλωματικοί κ.ά. λόγοι, συστήνουν μια επιτακτική ανάγκη μετασχηματισμού των μέχρι σήμερα υφιστάμενων μοντέλων διοίκησης του ανθρώπινου δυναμικού. Έτσι και στις ένοπλές δυνάμεις της χώρας, μετά την κρίση του 2009, κρίθηκε ως επιτακτική ανάγκη, η εκπόνηση ενός στρατηγικού σχεδιασμού του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (εφεξής ΥΠΕΘΑ), ονομαζόμενο ως Ατζέντα 2030.
Αναφορικά με τη δομή του ένοπλου τμήματος του ΥΠΕΘΑ, μια ποικιλομορφία αλλαγών, τα οποία συνδυάζουν τόσο το αμερικανικό μοντέλο Περί Ιεραρχίας και Προαγωγών των αξιωματικών, των ανθυπασπιστών και των υπαξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων (εφεξής Ε.Δ.), όσο και η υποχρέωση – δικαίωμα εθελοντικής στράτευσης (και των γυναικών) και απόδοσης των στρατευμένων (μετά την απόλυσή τους) στην εφεδρεία, σύμφωνα με το φινλανδικό μοντέλο, έρχονται να ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά τόσο του στρατεύματος, όσο και της Ελληνικής κοινωνίας (Κουτρουφίνης, 2020).
*Η παρούσα ερευνητική εργασία αποτελεί την Μεταπτυχιακή Εργασία που εκπόνησε ο συγγραφέας στο Π.Μ.Σ. “Δημόσια Οικονομική & Πολιτική” του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής
