Γράφει ο Σπυρίδων Θεοχαράκος, Αναλυτής ΚΕΔΙΣΑ
Στη σύγχρονη θεωρία των διεθνών σχέσεων και της διεθνούς ασφάλειας, η φύση του πολέμου και της πολιτικής βίας έχει υποστεί ριζικές μεταβολές. Το παραδοσιακό «βεστφαλιανό» μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο τα κυρίαρχα κράτη διατηρούν το απόλυτο μονοπώλιο στη νόμιμη χρήση της βίας και διεξάγουν πολέμους αποκλειστικά μέσω των τακτικών ενόπλων δυνάμεών τους, αποδεικνύεται ανεπαρκές για την ερμηνεία των σύγχρονων ασύμμετρων συγκρούσεων. Μία από τις πιο σκοτεινές και περίπλοκες πτυχές αυτής της εξέλιξης είναι η άμεση συνεργασία, η χρηματοδότηση και η καθοδήγηση μη κρατικών εγκληματικών και τρομοκρατικών δρώντων από τον ίδιο τον κρατικό μηχανισμό. Το φαινόμενο αυτό, γνωστό ως κρατική τρομοκρατία δι’ αντιπροσώπων (state-sponsored proxy terrorism), επιτρέπει στα κράτη να επιδιώκουν επιθετικούς γεωπολιτικούς στόχους στοχεύοντας άμαχους πληθυσμούς, διατηρώντας ταυτόχρονα το πλεονέκτημα της «εύλογης άρνησης» (plausible deniability) απέναντι στη διεθνή κοινότητα.
